• November 28, 2021

Het is alweer een tijd geleden dat ik schreef over mijn diagnose ADHD. Inmiddels zijn we heel wat maandjes verder en wil ik je een update geven over mijn struggles en hoe ik hiermee omga.

DSC_1090

In mijn vorige delen schreef ik ook dat ik een tijdje medicatie heb gehad hiervoor, maar daarmee gestopt ben mede ivm de vele bijwerkingen. Op dit moment denk ik er nog steeds hetzelfde over. Ik heb (nu) geen behoefte aan andere medicatie. Ik wil liever een manier vinden om hier beter mee om te gaan. Daarom heb ik mezelf aangemeld voor een ADHD groep waarvan ik volgende week een intake heb. Hopelijk krijg ik hier wat handvaten waardoor het wat makkelijker wordt.

Prikkels
Soms als ik een drukke dag heb gehad heb ik heel erg het gevoel dat ik overprikkeld ben. Dan kom ik thuis en dan wil ik even niks. Geen herrie van de vogels, geen geblaf, geen gezeur of harde muziek. Gewoon even rust. Ik kan er dan ook heel slecht tegen als de vogels als een gek tekeer gaan. Op zo’n moment wil ik me het liefst even terugtrekken.

Onrust
Ik blijf zo’n onrustig gevoel houden in mijn lichaam. Als ik een vrije dag heb wil ik het liefst gewoon lekker op de bank liggen de hele dag. Gewoon even bijtanken en series kijken. Maar als ik dit dan doe voel ik me weer zo lui, en dan gaan er weer allerlei gedachtes door mijn hoofd. “Ik moet dit nog doen, ik moet zus nog doen”. Constant zo’n gevoel in je lichaam hebben is lastig. Echt helemaal ontspannen vind ik lastig. Terwijl ik het wel graag zou willen. Klinkt tegenstrijdig hé?!

bron.

Piekeren/gedachtes
Ik pieker heel wat af op een dag. De gedachtes blijven maar komen heel de dag door. Dit is echt heel vermoeiend kan ik je vertellen. Toch kan ik er niet echt wat aan doen. Ik kan deze gedachtes niet stoppen. Heel frustrerend soms.. Ohja, en vermoeiend.

Vermoeidheid/somberheid
Sinds een paar maanden ben ik heel erg vermoeid. Dat ik moe opsta en halverwege de dag door mijn energie heen ben. En wanneer ik dan ’s avonds eindelijk op de bank lig voel ik ook echt zo’n vermoeid gevoel door mijn benen. Uit een bloedonderzoek is ‘helaas’ niets gekomen. Heel fijn dat ik gezond ben, maar heel vervelend dat ik nu dus nog geen oorzaak heb. De huisarts dacht dat het vooral te maken heeft mijn psychische gesteldheid. Ik vrees het ook, maar daarmee heb ik helaas nog geen oplossing.

Het gaat dus eigenlijk een beetje ‘zijn gangetje’ maar ik ben er in ieder geval mee bezig. In de hoop dat ik er in de toekomst wat beter mee om kan gaan en mezelf niet zo in de weg zit.


Heb jij ook last van de ‘winterdip ‘ en hoe ga je hiermee om? Tips zijn welkom 😉 

Liefs Nina 

Volg Simplynspecial | Bloglovin’InstagramFacebook Twitter |

 

0