• August 4, 2021

Al maanden keek ik uit naar de feestdagen. Hoewel het altijd de nodige stress met zich meebrengt had ik er enorm veel zin in. Lekker eten, cadeautjes, maar vooral gezelligheid met familie. Dat laatste is alleen een beetje anders gelopen. Het is nu kerst en we zijn helaas niet allemaal bij elkaar, mijn moeder ontbreekt. Op dit moment ligt ze te vechten voor haar leven..

Het was vrijdagavond. We hadden een vrij drukke dag achter de rug en waren net weer thuis. Tot ik zag dat ik 2 oproepen van mijn vader had gemist. Mijn telefoon stond weer eens op stil, zoals eigenlijk altijd. Nietsvermoedend belde ik terug, niet wetende dat dit mijn hele wereld op zijn kop zou zetten. Het was mijn moeder die vertelde dat ze een telefoontje had gekregen met de mededeling dat er donorlongen waren. Ze moest per direct richting het ziekenhuis komen. Oei. Dit viel ff rauw op mijn dak, ik was er stil van. Mijn moeder was ook helemaal in de stress geschoten, het was zo plots! Natuurlijk wisten we dat ze ieder moment gebeld zou kunnen worden, maar dat het zo snel zou gaan had niemand verwacht.

En toen ging het allemaal heel snel… Tijd om nog naar haar toe te gaan was er eigenlijk niet. Een paar uur later werd ze namelijk al geopereerd. Na zo’n 6 uur durende operatie kregen we eindelijk het verlossende woord dat de operatie zonder complicaties was verlopen. Wat een opluchting! Ik had een hele slechte nacht achter de rug met amper slaap, dus het was super fijn om eindelijk goed nieuws te krijgen. Desondanks was ik enorm van slag en emotioneel. Angst overheerste me en gaf me een benauwd gevoel, echt niet fijn..

Zondag was het dan eindelijk tijd om richting Duitsland te gaan. We hebben onze hele kerstplanning gewijzigd omdat ik het belangrijk vond om in Duitsland bij mijn vader te zijn en natuurlijk een kijkje te nemen bij mijn moeder. Met lood in mijn schoenen liep ik het ziekenhuis in waar mij meteen een akelig gevoel bekroop. Die geur, alle apparaten, piepjes… We mochten niet direct bij haar ivm infectiegevaar dus we moesten op afstand blijven. Het was een naar gezicht, echt een zielig hoopje mens. En hoewel ik me nog had voorgenomen om niet te huilen is me dit uiteraard niet gelukt. Ook mijn vader brak, en dat deed me nog meer dan mijn eigen verdriet op dat moment. Het was fijn om haar even te zien ook al was ze nog niet bij bewustzijn, maar ik hoop oprecht dat dit niet het laatste is wat ik van haar heb mogen zien.

Gelukkig kreeg ik heel veel steun van mijn vriend, mijn vader, familie en sommige vrienden. Zelfs van een aantal bloggers heb ik berichtjes ontvangen via social media. Echt overweldigend en zo lief allemaal. Al moet ik wel bekennen dat er ook mensen zijn waarvan ik niets of nauwelijks iets heb gehoord. Mensen waarvan ik wel een persoonlijk berichtje had verwacht. Of mensen die normaal nauwelijks naar me omkijken en dan nu ineens belangstelling tonen. Vrienden zijn er in goede en in slechte tijden, zeggen ze niet voor niets. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het mij ook inzicht heeft gegeven en heeft laten zien aan wie ik echt iets heb, en aan wie niet.

Misschien is het een warrig verhaal geworden, maar ik moest het even van me afschrijven. Even mijn hoofd leegmaken en al mijn gedachten eruit te gooien.


Ik hoop met heel mijn hart dat we over een jaar hierop terugkijken en mijn moeder samen met ons kerst viert. Dat ze weer wat levensvreugde heeft en weer kan genieten van het leven. Dat is mijn wens voor 2018.

Liefs Nina 

Volg Simplynspecial | Bloglovin’ – Instagram – Facebook – Twitter – Pinterest

0

Leave a Reply

Your email address will not be published.