• October 20, 2021

Mijn moeder is ziek. Niet zomaar een griepje of iets onschuldigs, maar écht ziek. En dat is als dochter best wel moeilijk om te zien. Beangstigend ook. Ondanks dat het allemaal heel persoonlijk is wil ik het even van me afschrijven.

wpid-picsart_1448564803163.jpg

Een paar jaar geleden begon het. Mijn moeder had een aantal heftige longontstekingen achter de rug. Achteraf gezien heeft ze die wellicht een beetje verwaarloosd. Niet wetende dat dit het begin was van iets groots, iets ergs wat haar hele leven zou gaan beheersen.

Diagnose COPD
Na meerdere onderzoeken is er bij mijn moeder COPD vastgesteld. Dit staat voor ‘chronische obstructieve longziekte’. Hierdoor wordt ademhalen moeilijker en kunnen normale dagelijkse dingen steeds lastiger worden. COPD is een verzamelnaam voor verschillende dingen. Mijn moeder heeft last van longemfyseem, dit betekent dat er longblaasjes verloren gaan. Deze zorgen ervoor dat het zuurstof wat je inademt wordt opgenomen in het bloed. Hoe minder longblaasjes, hoe moeilijker het wordt om te ademen waardoor je het sneller benauwd krijgt.

Longemfyseem is een chronische ziekte die dus niet overgaat. Roken is de meest bekende oorzaak voor deze ziekte. Gelukkig heeft mijn moeder vorige jaar de belangrijke beslissing genomen om te stoppen met roken. Helaas houdt dit niet in dat haar longen weer herstellen, maar hierdoor maakt ze het niet nog (sneller) erger dan het al is.

Symptomen
Zo lang ik me kan herinneren is mijn moeder aan ‘de dunne kant’ geweest wat betreft gewicht. Toch komt het grotendeels door haar ziekte. Normale dingen kosten haar enorm veel energie waardoor ze alles ook veel sneller verbrand. Mijn moeder is heel erg benauwd en kan dus weinig inspannende dingen doen. Onlangs heeft ze te horen gekregen dat haar longfunctie nog maar 23 procent is. 23!!! Dat is nog maar een kwart. Ontzettend weinig dus.

Confronterend
De laatste tijd gaat het steeds slechter. Sinds kort heeft mijn moeder een elektrische rolstoel. Deze heeft ze nodig voor langere afstanden of vermoeiende uitstapjes. Een dagje winkelen kan soms niet meer zonder rolstoel. Als ik bij mijn moeder op bezoek ga, gaan we vaak gezellig de stad in. Langzaamaan zie ik dat het steeds moeilijker wordt voor haar. Dit doet me pijn. Laat staan hoe dit voor haar moet zijn. Wel willen, maar niet kunnen moet ontzettend moeilijk zijn. Nu heeft ze sinds een tijdje ook zuurstof die ze meerdere keren per dag nodig heeft. Ik laat het niet merken, maar dat zuurstoftankje wat ze voortaan met zich meesjouwt is confronterend. Je kunt er niet omheen.

Angst
Soms ben ik weleens bang. Dan is mijn moeder voor de zoveelste keer opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks dat het al vaak is voorgekomen went het nooit. Iedere keer blijft het een schok en maakt die gedachte je bang. Want de gedachte dat het ook weleens verkeerd af kan lopen doet pijn. Deze stop ik dan ook gauw weer heel ver weg. Toch ontkom ik niet aan die nare gedachtes.

Waar ik met dit artikel naartoe wil weet ik niet zo goed. Ik denk gewoon even van me afschrijven en mijn hart luchten. Ik bespreek dit nooit met mijn moeder omdat het nogal gevoelig ligt. Maar dat betekent niet dat ik hier niet mee zit, integendeel.


Ook ben ik heel benieuwd of er mensen zijn die zich hierin herkennen. Mensen die ook een zieke ouder hebben bijvoorbeeld. Hoe ga je hiermee om?

Liefs Nina 

Volg Simplynspecial | Bloglovin’InstagramFacebook Twitter |

0