• July 30, 2021

Geregeld heb ik het gevoel er niet bij te horen. Dat ik me niet kan mengen in de groep, of simpel gezegd er buiten val. Met vlagen heb ik hier best wat last van, dus vandaag is het tijd om van me af te schrijven en mijn hersenspinsels met jullie te delen.

dsc_6081

Al zo lang ik me kan herinneren voel ik me anders dan anderen. Dit klinkt nogal vaag, maar na het lezen van het hele artikel zul je het wellicht wat beter begrijpen. Ik begin bij het begin, de tijd van waarin ik op de lagere school zat. Voor wie het nog niet weet overigens, ik ben in Duitsland geboren en hier ook gedeeltelijk opgegroeid. De eerste jaren op de lagere school woonde ik nog in Duitsland.

Kleiner dan gemiddeld

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Op een dag werden we allemaal gemeten en ik was veruit de kleinste van de klas. Zelf had ik hier niet zo’n last van, maar dat de rest van de klas dit kennelijk wel had maakte het moeilijk voor mij. Nu wil ik het niet echt pesten noemen, maar ik herinner me nog goed dat ik het geregeld te horen heb gekregen. Dingen als “10 centimer oma” staan me nog goed bij. Hoe jong ook, kinderen vinden altijd wel iets waarop ze kunnen pakken.

Verhuizing van Duitsland naar Nederland

Toen ik 10 jaar oud was zijn we naar Nederland verhuisd. Ik vond dit best moeilijk, mijn vertrouwde omgeving en al het bekende achter me laten. We gingen de eerste 2 jaar naar school in Eindhoven op de Internationale school. Hierop zaten een hele hoop kinderen die in dezelfde situatie zaten. Veelal gezinnen die naar Nederland waren verhuisd voor werk bijvoorbeeld. Aangezien het vrij kostbaar was om naar deze school te kunnen gaan voelde ik me hier ook niet helemaal op mijn plek. Ik maakte natuurlijk wel vriendjes en vriendinnetjes, maar ik heb me hier nooit helemaal op mijn plek gevoeld.

Het gros van mijn klasgenoten woonde in villa’s met zwembaden en deden aan meerdere sporten per week. Nu hoeft dat niets uit te maken, maar zelfs toen was ik al bezig met geaccepteerd willen worden. Ik vond laatst een schriftje van mij en een klasgenoot waarin ik schreef “wij hebben geen koophuis en niet zoveel geld. Hopelijk vind je dat niet erg en kunnen we toch vriendinnen zijn”. Hoe ik hierop kwam? Nadat ik de vraag kreeg van een moeder (!!) van een klasgenoot of we een koophuis hadden en wat mijn ouders deden. Triest, als je het mij vraagt.

Gepest

Tijdens mijn middelbare schoolperiode ben ik geregeld gepest. Deze keer was het niet om het feit dat ik zo klein was, maar om mijn neus. Deze was vrij aanwezig, zeker in verhouding met de rest van mijn gezicht. Weer een mikpunt voor anderen om mij te pakken. Nu ben ik niet dagelijks gepest, maar ik heb het vaak moeten horen. “Karbonkel neus” en “pas op, je steekt mijn oog uit” en meer van dat soort dingen. Mede hierdoor ben ik best gesloten geworden. Ik was bang dat anderen niet mij, maar eerst mijn neus zagen. Hierdoor had ik de eerste 2 jaar maar één echte vriendin die alles van me wist en waarmee ik alles kon delen. Nadat ik van school was gewisseld kreeg ik wel wat meer vriendinnen, maar mijn gevoel bleef hetzelfde.

Ik hoor er niet bij

In groepen heb ik vaak het gevoel dat ik er niet bij hoor. Dat ik er niet bij word betrokken en gewoon een beetje er buiten val. Voor mijn gevoel valt het stil zodra ik wat zeg. Genoeg redenen voor mij om te denken dat het aan mij ligt. Hoewel dat natuurlijk niet zo hoeft te zijn, ervaar ik het wel zo.

Nog steeds heb ik vaak het gevoel er niet bij te horen. Nog steeds twijfel ik of mensen mij wel écht leuk vinden. Soms heb ik gewoon bevestiging nodig dat ik er mag zijn en dat mensen mij waarderen om wie ik ben. Hoe hard ik ook probeer te werken aan mijn zelfvertrouwen, het blijft een dingetje. Ik heb een aantal goede vriendinnen, maar soms word ik weer overvallen door een vlaag van onzekerheid. Dan heb ik van persoon ‘A’ al een tijd niets gehoord en dan spoken er meteen allerlei gedachten door mijn hoofd. Echt om gek van te worden!

dsc_6100

En nu?

Nu zijn we al heel wat jaartjes verder. Er is een hoop gebeurd, maar vooral in positieve zin. Ik ben gegroeid als persoon en heb veel dingen uit het verleden achter me kunnen laten. Toch merk ik wel dat al deze dingen me hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben. Geregeld onzeker, terughoudend en introvert.

Ik zou gewoon willen dat ik me wat beter zou voelen over mezelf zodat ik geen bevestiging nodig heb van anderen. Want diep van binnen weet ik ook heel goed dat dit niet de oplossing is. Als je die bevestiging krijgt is dat even fijn, maar een week later zit je er weer mee. Het is dus van belang om het ‘onderliggende’ probleem aan te pakken. De onzekerheid. Nu ik het zo zeg klinkt het allemaal heel helder en logisch, maar in de praktijk is het nog enorm lastig.


Herken jij jezelf hierin? Heb je ook weleens het gevoel er niet bij te horen? Zo ja, wat doe je hieraan?

Liefs Nina 

Volg Simplynspecial | Bloglovin’InstagramFacebook Twitter – Pinterest

0

Leave a Reply

Your email address will not be published.